Jacob Lentebroek

Kijk, als je kind zegt "Mama! Hééje mooje broek!" dan weet je dat hij tevreden is. De stof kwam uit Tilburg en het patroon is de Jacob. De broekzakken vindt hij het állermooist aan deze broek. En als een volleerd model stapt hij door de kamer. Dat is uitzondering trouwens. Het liefst doet hij hink-stap-springen door de kamer, of rennen, of kruipen. Lopen, dat is eigenlijk maar saai. 

                                          

Sinds jij er bent

In jouw verhaal ben ik: de moeder
De stem uit de keuken
De schoot en het schort
Het schoolplein en de fiets waar je naar zoekt
De ruzie en de boosheid en de tranen

Jij bent mijn verhaal geworden
Sinds jij er bent zie ik in de spiegel
meestal toch
jouw moeder.

Ik was op een EVA Weekend!

Lezers.
Onthullend.
Een tijdje geleden ging ik naar mijn eerste Eva- weekend.

Mjet.Wát.is.een.Eva.Weekend. 
Kijk. Een Eva weekend wordt georganiseerd door de mensen van het Eva Magazine, dat zwáár gelinked is aan ons aller EO. Een weekend voor christelijke vrouwen. Jaja.

Wat.dééd.je.daar.dan.
Dus. Ik ging daar 1) héél lekker eten 1a) echt zo ontzettend lekker (ontbijt, lunch én diner) 2) ontspannen 3) inspirerende toespraken aanhoren 4) bidden 5) workshops volgen 6) lekker slapen. Dat laatste had ik wel nodig, want om onduidelijke redenen kreeg ik de week vóór de Eva conferentie serieuze bronchitis. Dat is niet helpend, kan ik u vertellen. Ik kreeg er zelfs anti-biotica voor. Dat is voor mij zo zeldzaam dat ik niet eens wist of ik er misschien allergisch voor was (het antwoord bleek "nee"). Al met al heb ik van donderdag tot en met vrijdag (de vrijdag die een week later plaatsvond, niet de vrijdag direct na genoemde donderdag) op bed gelegen (dochter: "Mama, waarom ruik je zo raar?"). Vrijdag was ik echter voldoende opgeknapt en kon ik in 's avonds in de auto stappen richting Eindhoven, want daar in de buurt zou het allemaal plaatsvinden.

En... hoe ging het? 
Nou. Ik was dus érg moe maar ik heb, op één avond na, alles netjes meegedaan. Lezingen geluisterd, nieuwe contacten opgedaan. Heerlijk genoten van het eten. Gezongen, dat was heel fijn. Het was wel een beetje spannend om alleen te gaan, maar ik ben van het principe dat het goed is om dingen alleen te ondernemen, en ik wil dat blijven doen wanneer ik de kans krijg (en dankzij mijn geweldige echtgenoot P. kan dat ongeveer 3 weekenden per jaar).

Wat heeft het je opgeleverd? 
Tsja! Dat is heel interessant! Ik zal dit toelichten. Op zondagochtend sprak mevrouw Jeanette Westerkamp. Zij heeft een bere-interessante baan - als ik het goed onthouden heb - waarin ze jeugddelinquenten, meisjes, begeleidt. Pittige kost. Ze is ook christen en laatst werd ze ook geïnterviewd in het ND in het kader van 450 jaar Heidelbergse Catechismus. Deze mevrouw kan boeiend spreken. Zo bracht ze het onderwerp "Wandelen met God" ter sprake. Eerst heel direct, door te vragen hoe je zou reageren als God je nú op de schouder zou tikken om je uit te nodigen voor een rondje (zoals wij hier zeggen). Vervolgens door het uit te diepen en de bijbel in te duiken. "Hij heeft u bekendgemaakt, o mens, wat goed is en wat de HERE van u vraagt: niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te hebben, en ootmoedig te wandelen met uw God (Micha 6:8). Dat is praktische kost, dames. Dat is niet ingewikkeld. Het maakte iets in me los. Wandelen met iemand is bijna vanzelf ook in gesprek zijn, overleggen over de route, om je heen kijken, bespreken wat je ziet, enzovoort. Boeiend.

Maar na die lezing gebeurde er nog iets. Het leek klein. Alle deelnemers kregen een opdracht. Zeg tegen je buurvrouw het volgende: "Jij bent Gods geliefde dochter". En dan mag je buurvrouw vervolgens antwoorden: "Ja, ik ben Gods geliefde dochter".

Lijkt simpel?

Mijn buurvrouwen deden dit gesprekje (appeltje-eitje, één-tweetje) eerst met hun eigen buurvrouwen (kennis, vriendin, dochter, moeder, zus, enz. enz.). Toen wendde mijn linkerbuurvrouw (type hartelijke, vriendelijke uitstraling) zich naar mij toe. Ik had mijn bril alvast afgedaan om flink in huilen uit te barsten, dan hadden we dat maar gehad. "Zeg het maar", zei ik. "Jij bent Gods geliefde dochter", zei ze. Ik stortte mij snikkend op de schouder van deze mij tot dan toe onbekende zuster. Als je dit leest, alsnog echt bedankt.

Hoezo? Hoezo ben ik Gods geliefde dochter?

Eerder dat weekend hadden we die prachtige psalm 139 gezongen, je kent er misschien wel stukjes uit:

Gij zijt mij overal nabij,
uw ogen waken over mij
van toen ik vormloos ben ontstaan.
Gij wist hoe het zou verder gaan.
Ja, in uw boek stond reeds te lezen,
wat eens mijn levensweg zou wezen.

Tijdens het zingen was ik ontroerd. Bij het dopen van onze Puck en Tiny (die bij hun geboorte, vijfeneenhalve week te vroeg, ook écht een pukkie en écht tiny waren) zongen we deze psalm, en niet voor niks. Dit ging over mijn dochters. Natúúrlijk vindt God ze prachtig! Dat snap ik heel goed. Geweldig, hoe ze zijn ontstaan, gered, gegroeid. En toen werd het opeens zondagochtend en vertelde mijn buurvrouw mij dat psalm 139 ook over míj zou gaan? Hé? Ik kon er eigenlijk niet bij, maar ergens wist ik ook dat het tóch waar was. Dat ik - ja echt - geliefd ben door de Vader. En niet alleen geliefd, maar ook gemaakt, van mijn wimpers tot de puntjes van mijn tenen, zoals de psalm zegt,

Gij hebt mij immers zelf gemaakt, mij met uw vingers aangeraakt, met toegewijde tederheid
mijn nieren en mijn hart bereid, mij in de moederschoot geweven, mij met uw wonderen omgeven.

Die momenten, die zondagmiddag, hebben mij zó geraakt. Die aandacht die God heeft voor ieder mens, voor ons allemaal, door ons zo te vormen en het leven te geven en met aandacht en liefde ons lichaam (dat ik vaak zo niet- bemin) te weven. Dat is een ongekende gewaarwording geweest. Mijn kinderen, dat was logisch voor mij, Gods liefde voor hen. Maar voor mij ook? Dat had ik niet eerder zo gevoeld. En opeens snapte ik ook dat ik God ook mag eren, prijzen, loven. Dat had ik ook nooit eerder begrepen. "Wat moet Hij met mijn eer?" dacht ik. Om er aan toe te voegen: "Nietig mens". Alsof een mier de zon looft. Wat boeit het de zon. Wat is de mier voor haar. Maar het kan God wel degelijk iets schelen! Hij heeft mij geschapen en liefgehad en Hij wacht om mijn erkenning!

Het klinkt waarschijnlijk vreemd als je geen gelovig mens bent, of als je een beter zelfbeeld hebt dan ik heb/had. Voor mij was het een openbaring en een liefdesbrief tegelijk.

Het zichtbare resultaat was een klein gouden kruisje dat ik de week erna voor mijn verjaardag vroeg. Nooit eerder vond ik mezelf goed genoeg om het te dragen. "Als ik dat omdoe, denken ze dat ik een héle goeie christen ben", dacht ik altijd. Het zou iets zijn waar ik op afgerekend kon worden. Maar na dat Eva weekend wist ik, dat ik zo'n kruisje mag dragen omdat God heel veel liefde voor mij heeft. Dat kruisje herinnert mij daaraan. Ik mag het dragen op goede en op slechte dagen, ik mag het dragen in blije en in boze buien, en aan het eind van de rit maakt dat kleine kruisje om mijn hals niet eens iets uit: het verandert niets aan Gods grenzeloze liefde voor jou, voor mij, voor ons allemaal.

Ik ben Gods geliefde dochter. Halleluja!

We marked the event

Het lijkt alweer een hele tijd geleden, maar er is slechts drieëneenhalve maand versterken sinds dit moment: 

 kinderen en man voor de digi-buis, die twee in pyama vrijwillig, die grote daar rechts niet helemaal vrijwillig, om te kijken naar de aankondiging van (toen nog) koningin Beatrix dat zij afstand zou doen van de troon. Mijn man is anarchist republikein. Daar kan hij ook niets aan doen. Het is één van de weinige dingen die hij en zijn schoonmoeder gemeen hebben. Ze lachen hartelijk om het koningshuis en drinken er nog een glaasje op, terwijl mijn moeder Blauw Bloed aanzet. "Voor de jurken! Niet voor de koningin".

Korte tijd na de aankondiging werd ook verzonnen door een nationaal comité dat er op de basisscholen koningsspelen zouden worden gehouden. Een soort sportdag, maar dan in oranje T-shirts. Mij persoonlijk klinkt dat niet heel feestelijk in de oren, maar mijn kinderen vinden dat soort dingen heel leuk. Aangezien er twee stuks op de basisschool zitten, en aangezien er quasi vrijblijvend meegedeeld werd (in een oranje brief, nota bene) dat de dress code rood-wit-blauw was (kleuters hé, kleuters - ddddddress code- 'wat is dat mama? - enzovoort), voelde ik mij wel geroepen om voor de dames blouses te naaien. Ik begon bij Puck.

Stof van Jan Sikkens, knoopjes van Singer Fels, achterkantje in twee kleuren. Dat kwam zo, er was niet genoeg stof voor een heel achterpand. Dus: achterpand opgedeeld, bovenste stuk in rood ruitje en onderste stuk in Delfts blauw motief. Wow! Dat is heel goed uitgepakt! Véél leuker dan een heel blouse in blauw. Hier zie je de achterkant op de rug van een boos weglopende Puck.

Om onduidelijke redenen krijg je niet altijd je zin. Dat lijdt tot stampvoeten en huilbuien. Onze Puck zit op het moment in een [...] fase. Ik zou lastige fase kunnen schrijven maar dat is pedagogisch niet correct. Het is waarschijnlijk een zeer nuttige fase die ertoe leidt dat de kleuter zich losmaakt en grenzen ontdekt en de eigen stem ontwikkelt en ook de volumes van die stem goed onderzoekt. Hoog, laag, brom, fluister, hard, harder, hardst. Laten we het erop houden dat Puck in een pedagogisch noodzakelijke fase zit en dat haar moeder in een lastige fase zit. Daardoor. Tegelijkertijd. We gaan verder.

Dit is de achterkant van Tiny's blouse. Dat is, in tegenstelling tot Pucks blouse, dat meer een Chinees model is (ahem, zelf ontworpen, kuch kuch), echt een cowboyhemd. De basis komt uit de Ottobre zomereditie 2012, maar de kraag is - extra puntig - van mij. Hier ook weer stof van Jan Sikkens, knoopjes en piping van Singer Fels hier ter plaatse. Dit is ook een superleuke blouse geworden! En Tiny wilde het ook gewoon aan! In tegenstelling tot een ander lief meisje, waar ik ook echt dol op ben, maar dat 's ochtends vroeg luid verkondigde die lelijke blouse níet aan te willen. Auw.

Ook bij het eten van de oranje gebakjes kleurde de blouse mooi als achtergrond, zie hier:

Al deze foto's zijn trouwens genomen op Kroningsdag. Eerst was ik niet van plan om voor Broertje B. ook nog een shirt te maken, tot de peuterspeelzaal heel lief aankondigde dat er- ookal was er voor de peuterspeelzalen geen officieel koningsspel-plan- bij hen ook vanalles gevierd zou worden, inclusief oranje limonade. En dat de peuters ook versierd mochten komen. In rood-wit-blauw, natuurlijk. Dus. Er was nog stof en er was nog piping en er was ook nog een versleten Hema-overhemd van P. Zie hier het resultaat op mijn prachtige Fries-Zeeuwse zoon.

 Zoon en man stortten aan het eind van de dag helemaal in en zochten rust bij elkaar, onder een dekentje.

 Zoon knapte daarna weer op en begon aan het laatste stukje oranje rol, lekker voor op het bankje naast opa.

 Hier nog een shot van Tiny met de jachthoorn van haar overgrootvader:

 Puck met de tekening waar ze supertrots, "echt bere-trots" op was:

 De dames samen in de boomgaard:

 En oh! Iedereen is netjes aangekleed! Niemand zit onder de vlekken! Dit is het moment! Daar staan we dan! Een familie-portret!!! Nee, twee! Drie!!!

Al met al heeft die hele abdicatie-toestand een gedenkwaardige dag opgeleverd. Gezelligheid. Heerlijk eten en lekker gebak (van oma). Mooie blouses. Familieportretten, waarop we -grotendeels- in zelfgemaakte kleren, allemaal onszelf zijn. En tenslotte de realisatie dat niet onze lieve dochter, maar ikzelf in een lastige fase ben geraakt. Zo kunnen we verfrist weer verder, op naar de lente. Leve de koning! 

ER Holland

Er is hier in Gorcum een fantastische winkel die alleen maar mooi speelgoed verkoopt. Houten speelgoed. Houten keukentjes met toebehoren. Houten auto's, graafmachines, brandweerauto's, ziekenauto's. En kijk! Ook een houten dokterskoffer! Dat is iets geweldigs, hier in huize VanVan, want de dokter, die is zo interessant. Als er Sesamstraat gekeken wordt, moet het bij voorkeur een aflevering over dokters zijn. Als er uit Jip en Janneke voorgelezen wordt, graag over Jip en Janneke bij de dokter. Maar nu wij hier een dokterskoffer hebben, kunnen we die dokters zó tevoorschijn toveren.

 Wie wil er een prik? Wie heeft er koorts? Moeten de longen even beluisterd worden? Roep dokters Puck en Tiny en zij maken u weer beter- met een lieve lach en een zacht ge-aai.

 Ze doen ook huisbezoekjes, onze dokters, dan pakken ze alles in de koffer en komen naar u toe. Geen probleem.

 En komen ze weer thuis van het harde werken, dan krijgen ze lekker notenbrood en pittige hartige taart. Welverdiend.

Gods belofte voor dikke mensen

Vandaag. Vanavond. Aan de vrolijke keukentafel lees ik Romeinen 4. Abraham twijfelde niet aan de Heer, ookal was hij honderd jaar en was zijn vrouw niet meer vruchtbaar. Hij geloofde dat God bij machte was om te doen wat Hij had beloofd. Dus eerst: bij machte. God kán het doen. Daarna: te doen wat Hij had beloofd. Hij zál het doen. Ik onderstreep de woorden en leg Bijbel en dagboek terug op vensterbank.

Dat andere boek, dat daar nu een paar dagen ligt, komt onderop. "Het geheim van slanke mensen", heet het. Er staat een stralende, slanke vrouw met boodschappentassen voorop de cover. Ze eet elke dag chocola en toch is ze 15 kilo lichter dan voorheen. Ik eet niet elke dag chocola. Zondag wel, toen at ik 's avonds drie zelfgemaakte, heerlijke brownies en drie stukken melkchocola met noten en rozijnen. Maar gisteren heb ik alleen maar die kruimeltjes chocola opgegeten die zondagavond op de bank terecht gekomen waren, en vanmiddag heb ik alleen maar die stukjes chocola gepakt die ik tegenkwam toen ik op mijn knieën onder het speelgoedkastje lag om daar de laatste bibliotheekboeken onder vandaan te trekken.

Helemaal geen probleem dus, voor mij, die chocola. Toch ben ik lang niet zo slank en mooi als ik wel zou willen zijn. Of stralend. Maar ik ben wel een boek aan het lezen dat me erg gegrepen heeft, over dit onderwerp ook. Het heet: "Gods belofte voor dikke mensen". Er zijn nog een paar delen van verschenen. Je hebt ook "Gods belofte voor mensen die meer zouden kunnen sporten", "Gods belofte voor dunne mensen", "Gods belofte voor mensen die vaak moe zijn", "Gods belofte voor mensen die graag iets anders deden met hun leven" en "Gods belofte voor succesvolle mensen". Er staat, dat ik een geliefde dochter ben van Hem. Hij maakte mij wonderbaarlijk, kunstig, en Hij zorgt voor mij tot in de eeuwigheid. Er staat niet dat ik nog maar 's 8 kilo af moet vallen. Er staat vooral in, dat ik mij aan Hem mag toevertrouwen.

Ik zal mijn best doen om goed te zorgen voor dit lichaam dat u hebt gemaakt, Here. Helpt u mij om mijn vreugde te vinden in uw beloften, en niet in mijn al dan niet afnemende taille.

Ik recykleer maar weer

Er was eens een oud, grijs, lubberig Hema-vestje. 

Er was eens een doosje vrolijke knoopjes.

Er was eens een naaimachine. 

 Er was eens een meisje.