woensdag 19 juni 2013

Echt extreem schattige jurk


Uit het boek van Catherine Deweerdt maakte ik een fantastisch jurkje (model Lena). Spannend spannend, hoe ziet het eruit? Nou.... dit is de achterkant... 
Eerlijk gezegd vond ik sommige delen van het patroon wel ingewikkeld, maar daarvoor kan ik vanavond naar naailes. Het lijfje is helemaal gevoerd met dezelfde stof als de buitenkant, maar dan in rood. Dat piept er vrolijk een beetje uit - de onderkant van de kraag kreeg dezelfde behandeling (zie boven en verder), net als de bandjes om de pofmouwtjes.
 Ik ben nou eenmaal dol op dit soort jurkjes - overhemdjurkjes - voor de meisjes en voor mijzelf. De knoopjes komen uit mijn eindeloze knopenvoorraad, gewoon donkerblauw, maar met rode knoopsgaten als vrolijk accent.
Hij zit Tiny als gegoten. Nou is zij nét 5 jaar en niet breed; de jurk is genaaid naar patroon 6 (jaar). En ik had de jurk eigenlijk bedoeld voor Puck. Dat doe ik standaard, want dan kan Tiny ze het volgende jaar aan, en kan ik er twee jaar van genieten. Dit jurkje is dus slechts één jaar geldig. Jammer jammer. Gelukkig heb ik nog nichtjes die ook lekker groeien. Misschien dat ik hen er tegen die tijd een plezier mee kan doen.
De ceintuur heeft ook rode uiteinden. Het vrolijkt de boel helemaal op! Ik word zo blij van deze jurk! En gelukkig Tiny ook, ze zei vanochtend dat ze in de kring haar juf ging vertellen over haar nieuwe jurk. 
Eigenlijk had ik verwacht dat het vandaag bloedheet zou worden, maar het is fris en regenachtig. Dat is een stuk lekkerder dan 35 graden. En dan is een gevoerd jurkje niet te warm en/of kleverig.


woensdag 29 mei 2013

Mijn hippe moeder

We moeten het even hebben over mijn hippe moeder. Dat is ook dankzij mij hoor, dat ze hip is. Ik maak namelijk erg leuke telefoonhoesjes voor haar.
Maar die telefoon is met name het object dat erg bijdraagt aan haar hip-heid. Mijn moeder heeft een Blackberry. 
                                      
Ik plaats er maar een klein foto'tje van want hij is zo rood, het doet pijn aan je ogen. En hij leidt anders ook zo af van die hoesjes die ik ervoor maakte. Zoals deze hier:
 Of deze:

 En tenslotte deze:


Fijn hoor, telefoonhoesjes maken. Je flanst ze zó in elkaar en je moeder is weer jaren tevreden. Als ze ze deze keer nou maar niet kwijtraakt - of een nog modernere telefoon koopt - dan heb ik mijn dochterlijke plicht ook voorlopig weer gedaan. 

maandag 27 mei 2013

Oud en nieuw vierden wij altijd bij mijn oma thuis. Mijn oma (1908) woonde een dorp verderop, in een bungalow, stijlvol ingericht met erfstukken. School was er vlakbij, en de supermarkt, en de Chinees. Daar werd, om het nieuwe jaar in te luiden, om middernacht een enorme partij vuurwerk afgestoken. Keihard, rokerig, rood vuurwerk. Meestal bleef oma thuis en gingen wij kijken, met onze handen voor de oren.

Eén keer bleef ik bij oma. Samen keken we naar het vuurwerk op tv. Ik was misschien al elf of twaalf. Oma was 80 of iets ouder. We zaten naast elkaar, op onze eigen, harde fauteuils, met prikkerige stof. "Kom je op schoot?" vroeg ze. Er zat terughoudendheid in haar stem. Ze vroeg het tussen neus en lippen door. In mijn herinnering zeg ik eerst nee. Ze vroeg het nog een keer. Ik klom op schoot. Ik was er te groot voor, ik was een stevig meisje met lange benen en mijn oma was geen grote vrouw. Misschien waren we al wel even lang.

Ik voel nog de droge, fijne wol van haar bruine trui. "Jumper", noemde ze haar truien altijd. Ik voel de prikstof van haar wollen rok. Ik voel mijn benen tegen de hare.

Soms denk ik dat de vrouwen in onze familie hun hele leven bezig zijn met afscheid nemen.


zaterdag 25 mei 2013

Jacob Lentebroek

Kijk, als je kind zegt "Mama! Hééje mooje broek!" dan weet je dat hij tevreden is. De stof kwam uit Tilburg en het patroon is de Jacob. De broekzakken vindt hij het állermooist aan deze broek. En als een volleerd model stapt hij door de kamer. Dat is uitzondering trouwens. Het liefst doet hij hink-stap-springen door de kamer, of rennen, of kruipen. Lopen, dat is eigenlijk maar saai. 
                                          


vrijdag 24 mei 2013

Sinds jij er bent

In jouw verhaal ben ik: de moeder
De stem uit de keuken
De schoot en het schort
Het schoolplein en de fiets waar je naar zoekt
De ruzie en de boosheid en de tranen

Jij bent mijn verhaal geworden
Sinds jij er bent zie ik in de spiegel
meestal toch
jouw moeder.

zondag 12 mei 2013

Ik was op een EVA Weekend!

Lezers.
Onthullend.
Een tijdje geleden ging ik naar mijn eerste Eva- weekend.

Mjet.Wát.is.een.Eva.Weekend. 
Kijk. Een Eva weekend wordt georganiseerd door de mensen van het Eva Magazine, dat zwáár gelinked is aan ons aller EO. Een weekend voor christelijke vrouwen. Jaja.

Wat.dééd.je.daar.dan.
Dus. Ik ging daar 1) héél lekker eten 1a) echt zo ontzettend lekker (ontbijt, lunch én diner) 2) ontspannen 3) inspirerende toespraken aanhoren 4) bidden 5) workshops volgen 6) lekker slapen. Dat laatste had ik wel nodig, want om onduidelijke redenen kreeg ik de week vóór de Eva conferentie serieuze bronchitis. Dat is niet helpend, kan ik u vertellen. Ik kreeg er zelfs anti-biotica voor. Dat is voor mij zo zeldzaam dat ik niet eens wist of ik er misschien allergisch voor was (het antwoord bleek "nee"). Al met al heb ik van donderdag tot en met vrijdag (de vrijdag die een week later plaatsvond, niet de vrijdag direct na genoemde donderdag) op bed gelegen (dochter: "Mama, waarom ruik je zo raar?"). Vrijdag was ik echter voldoende opgeknapt en kon ik in 's avonds in de auto stappen richting Eindhoven, want daar in de buurt zou het allemaal plaatsvinden.

En... hoe ging het? 
Nou. Ik was dus érg moe maar ik heb, op één avond na, alles netjes meegedaan. Lezingen geluisterd, nieuwe contacten opgedaan. Heerlijk genoten van het eten. Gezongen, dat was heel fijn. Het was wel een beetje spannend om alleen te gaan, maar ik ben van het principe dat het goed is om dingen alleen te ondernemen, en ik wil dat blijven doen wanneer ik de kans krijg (en dankzij mijn geweldige echtgenoot P. kan dat ongeveer 3 weekenden per jaar).

Wat heeft het je opgeleverd? 
Tsja! Dat is heel interessant! Ik zal dit toelichten. Op zondagochtend sprak mevrouw Jeanette Westerkamp. Zij heeft een bere-interessante baan - als ik het goed onthouden heb - waarin ze jeugddelinquenten, meisjes, begeleidt. Pittige kost. Ze is ook christen en laatst werd ze ook geïnterviewd in het ND in het kader van 450 jaar Heidelbergse Catechismus. Deze mevrouw kan boeiend spreken. Zo bracht ze het onderwerp "Wandelen met God" ter sprake. Eerst heel direct, door te vragen hoe je zou reageren als God je nú op de schouder zou tikken om je uit te nodigen voor een rondje (zoals wij hier zeggen). Vervolgens door het uit te diepen en de bijbel in te duiken. "Hij heeft u bekendgemaakt, o mens, wat goed is en wat de HERE van u vraagt: niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te hebben, en ootmoedig te wandelen met uw God (Micha 6:8). Dat is praktische kost, dames. Dat is niet ingewikkeld. Het maakte iets in me los. Wandelen met iemand is bijna vanzelf ook in gesprek zijn, overleggen over de route, om je heen kijken, bespreken wat je ziet, enzovoort. Boeiend.

Maar na die lezing gebeurde er nog iets. Het leek klein. Alle deelnemers kregen een opdracht. Zeg tegen je buurvrouw het volgende: "Jij bent Gods geliefde dochter". En dan mag je buurvrouw vervolgens antwoorden: "Ja, ik ben Gods geliefde dochter".

Lijkt simpel?

Mijn buurvrouwen deden dit gesprekje (appeltje-eitje, één-tweetje) eerst met hun eigen buurvrouwen (kennis, vriendin, dochter, moeder, zus, enz. enz.). Toen wendde mijn linkerbuurvrouw (type hartelijke, vriendelijke uitstraling) zich naar mij toe. Ik had mijn bril alvast afgedaan om flink in huilen uit te barsten, dan hadden we dat maar gehad. "Zeg het maar", zei ik. "Jij bent Gods geliefde dochter", zei ze. Ik stortte mij snikkend op de schouder van deze mij tot dan toe onbekende zuster. Als je dit leest, alsnog echt bedankt.

Hoezo? Hoezo ben ik Gods geliefde dochter?

Eerder dat weekend hadden we die prachtige psalm 139 gezongen, je kent er misschien wel stukjes uit:

Gij zijt mij overal nabij,
uw ogen waken over mij
van toen ik vormloos ben ontstaan.
Gij wist hoe het zou verder gaan.
Ja, in uw boek stond reeds te lezen,
wat eens mijn levensweg zou wezen.

Tijdens het zingen was ik ontroerd. Bij het dopen van onze Puck en Tiny (die bij hun geboorte, vijfeneenhalve week te vroeg, ook écht een pukkie en écht tiny waren) zongen we deze psalm, en niet voor niks. Dit ging over mijn dochters. Natúúrlijk vindt God ze prachtig! Dat snap ik heel goed. Geweldig, hoe ze zijn ontstaan, gered, gegroeid. En toen werd het opeens zondagochtend en vertelde mijn buurvrouw mij dat psalm 139 ook over míj zou gaan? Hé? Ik kon er eigenlijk niet bij, maar ergens wist ik ook dat het tóch waar was. Dat ik - ja echt - geliefd ben door de Vader. En niet alleen geliefd, maar ook gemaakt, van mijn wimpers tot de puntjes van mijn tenen, zoals de psalm zegt,

Gij hebt mij immers zelf gemaakt, mij met uw vingers aangeraakt, met toegewijde tederheid
mijn nieren en mijn hart bereid, mij in de moederschoot geweven, mij met uw wonderen omgeven.

Die momenten, die zondagmiddag, hebben mij zó geraakt. Die aandacht die God heeft voor ieder mens, voor ons allemaal, door ons zo te vormen en het leven te geven en met aandacht en liefde ons lichaam (dat ik vaak zo niet- bemin) te weven. Dat is een ongekende gewaarwording geweest. Mijn kinderen, dat was logisch voor mij, Gods liefde voor hen. Maar voor mij ook? Dat had ik niet eerder zo gevoeld. En opeens snapte ik ook dat ik God ook mag eren, prijzen, loven. Dat had ik ook nooit eerder begrepen. "Wat moet Hij met mijn eer?" dacht ik. Om er aan toe te voegen: "Nietig mens". Alsof een mier de zon looft. Wat boeit het de zon. Wat is de mier voor haar. Maar het kan God wel degelijk iets schelen! Hij heeft mij geschapen en liefgehad en Hij wacht om mijn erkenning!

Het klinkt waarschijnlijk vreemd als je geen gelovig mens bent, of als je een beter zelfbeeld hebt dan ik heb/had. Voor mij was het een openbaring en een liefdesbrief tegelijk.

Het zichtbare resultaat was een klein gouden kruisje dat ik de week erna voor mijn verjaardag vroeg. Nooit eerder vond ik mezelf goed genoeg om het te dragen. "Als ik dat omdoe, denken ze dat ik een héle goeie christen ben", dacht ik altijd. Het zou iets zijn waar ik op afgerekend kon worden. Maar na dat Eva weekend wist ik, dat ik zo'n kruisje mag dragen omdat God heel veel liefde voor mij heeft. Dat kruisje herinnert mij daaraan. Ik mag het dragen op goede en op slechte dagen, ik mag het dragen in blije en in boze buien, en aan het eind van de rit maakt dat kleine kruisje om mijn hals niet eens iets uit: het verandert niets aan Gods grenzeloze liefde voor jou, voor mij, voor ons allemaal.

Ik ben Gods geliefde dochter. Halleluja!









zaterdag 11 mei 2013

We marked the event

Het lijkt alweer een hele tijd geleden, maar er is slechts drieëneenhalve maand versterken sinds dit moment: 
 kinderen en man voor de digi-buis, die twee in pyama vrijwillig, die grote daar rechts niet helemaal vrijwillig, om te kijken naar de aankondiging van (toen nog) koningin Beatrix dat zij afstand zou doen van de troon. Mijn man is anarchist republikein. Daar kan hij ook niets aan doen. Het is één van de weinige dingen die hij en zijn schoonmoeder gemeen hebben. Ze lachen hartelijk om het koningshuis en drinken er nog een glaasje op, terwijl mijn moeder Blauw Bloed aanzet. "Voor de jurken! Niet voor de koningin".

Korte tijd na de aankondiging werd ook verzonnen door een nationaal comité dat er op de basisscholen koningsspelen zouden worden gehouden. Een soort sportdag, maar dan in oranje T-shirts. Mij persoonlijk klinkt dat niet heel feestelijk in de oren, maar mijn kinderen vinden dat soort dingen heel leuk. Aangezien er twee stuks op de basisschool zitten, en aangezien er quasi vrijblijvend meegedeeld werd (in een oranje brief, nota bene) dat de dress code rood-wit-blauw was (kleuters hé, kleuters - ddddddress code- 'wat is dat mama? - enzovoort), voelde ik mij wel geroepen om voor de dames blouses te naaien. Ik begon bij Puck.
Stof van Jan Sikkens, knoopjes van Singer Fels, achterkantje in twee kleuren. Dat kwam zo, er was niet genoeg stof voor een heel achterpand. Dus: achterpand opgedeeld, bovenste stuk in rood ruitje en onderste stuk in Delfts blauw motief. Wow! Dat is heel goed uitgepakt! Véél leuker dan een heel blouse in blauw. Hier zie je de achterkant op de rug van een boos weglopende Puck.

Om onduidelijke redenen krijg je niet altijd je zin. Dat lijdt tot stampvoeten en huilbuien. Onze Puck zit op het moment in een [...] fase. Ik zou lastige fase kunnen schrijven maar dat is pedagogisch niet correct. Het is waarschijnlijk een zeer nuttige fase die ertoe leidt dat de kleuter zich losmaakt en grenzen ontdekt en de eigen stem ontwikkelt en ook de volumes van die stem goed onderzoekt. Hoog, laag, brom, fluister, hard, harder, hardst. Laten we het erop houden dat Puck in een pedagogisch noodzakelijke fase zit en dat haar moeder in een lastige fase zit. Daardoor. Tegelijkertijd. We gaan verder.

Dit is de achterkant van Tiny's blouse. Dat is, in tegenstelling tot Pucks blouse, dat meer een Chinees model is (ahem, zelf ontworpen, kuch kuch), echt een cowboyhemd. De basis komt uit de Ottobre zomereditie 2012, maar de kraag is - extra puntig - van mij. Hier ook weer stof van Jan Sikkens, knoopjes en piping van Singer Fels hier ter plaatse. Dit is ook een superleuke blouse geworden! En Tiny wilde het ook gewoon aan! In tegenstelling tot een ander lief meisje, waar ik ook echt dol op ben, maar dat 's ochtends vroeg luid verkondigde die lelijke blouse níet aan te willen. Auw.
Ook bij het eten van de oranje gebakjes kleurde de blouse mooi als achtergrond, zie hier:

Al deze foto's zijn trouwens genomen op Kroningsdag. Eerst was ik niet van plan om voor Broertje B. ook nog een shirt te maken, tot de peuterspeelzaal heel lief aankondigde dat er- ookal was er voor de peuterspeelzalen geen officieel koningsspel-plan- bij hen ook vanalles gevierd zou worden, inclusief oranje limonade. En dat de peuters ook versierd mochten komen. In rood-wit-blauw, natuurlijk. Dus. Er was nog stof en er was nog piping en er was ook nog een versleten Hema-overhemd van P. Zie hier het resultaat op mijn prachtige Fries-Zeeuwse zoon.

 Zoon en man stortten aan het eind van de dag helemaal in en zochten rust bij elkaar, onder een dekentje.
 Zoon knapte daarna weer op en begon aan het laatste stukje oranje rol, lekker voor op het bankje naast opa.
 Hier nog een shot van Tiny met de jachthoorn van haar overgrootvader:
 Puck met de tekening waar ze supertrots, "echt bere-trots" op was:
 De dames samen in de boomgaard:
 En oh! Iedereen is netjes aangekleed! Niemand zit onder de vlekken! Dit is het moment! Daar staan we dan! Een familie-portret!!! Nee, twee! Drie!!!


Al met al heeft die hele abdicatie-toestand een gedenkwaardige dag opgeleverd. Gezelligheid. Heerlijk eten en lekker gebak (van oma). Mooie blouses. Familieportretten, waarop we -grotendeels- in zelfgemaakte kleren, allemaal onszelf zijn. En tenslotte de realisatie dat niet onze lieve dochter, maar ikzelf in een lastige fase ben geraakt. Zo kunnen we verfrist weer verder, op naar de lente. Leve de koning!