vrijdag 22 juli 2011

Vrij makkelijk maar toch leuk

Mijn ouders gingen met vakantie.

Ik: "Wie moet ik dan bellen als jij er niet bent?"
Moeder:"Dan stuur je maar een sms".

Harteloos.

Desondanks heb ik een fijn vakantiezakje voor mijn moeder gefrutst. Gloeiende kolen etc. etc. En tegen een leegstaand muurtje heb ik een hoekje ingericht waar dat zakje mooi bij uitkwam.


Stofje van een retro servet, die ik toevallig ook al van diezelfde moeder had gehad voor op mijn stoffenstapeltje. Kralen aan de uiteinden óókal van mijn moeder geërfd- van de kettingen uit haar hippietijd. Ja, mijn moeder was een echte wilde tante. Servetten en kralen overal. Patroontje van Heather Ross.

Verder heeft baby T. (die van het vlaggetje verderop) ook nog een grote broer die misschien wel een klein cadeautje kon gebruiken. Al eerder gespot in blogland, en hierbij mijn versie, geshowd door onze Tiny. Als achtergrond bij deze foto onze fijne roze bank met de (bewust!)(heus!) rommelig gedrapeerde deken.



Ik heb in het bijgaande schrijven de vader en moeder van grote broer wel de tip gegeven de potloden af te zagen. Als het kind in kwestie voorover bukt, zich nederzet op een stoel of van een grote kist af wil springen, prikken de punten vervaarlijk in het zachte buikje.


Stevige stof voor de basis uit Tilburg, stof van het zakje Oilily, stof van de stroken gift van de moeder van Joost.

donderdag 14 juli 2011

Samen Tour kijken



De bloesjes waren af. De dames wilden ze wel aan. Ze wilden ook graag bij oma op de bank naar de Tour kijken. Slaapt lekker, zo'n bloes.

Thuis hebben wij geen tv. Manlief en ik zijn dol op tv kijken. Als wij een tv in huis zouden hebben, zou er geen klus meer gedaan worden. En dat zou jammer zijn van al dat heerlijke strijkwerk, wassen, poetsen en koken en oh ja, naaien. Internet is eigenlijk al een te grote uitdaging voor ons. Toch fijn om te zien dat onze meisjes ook in slaap kunnen vallen bij de tv. Succes, Johnny.

Stoffen van IKEA en de kringloop.

Lekker verven


Toen ik 17 was ging ik naar de PABO in Rotterdam. Het bleek al snel dat ik niet in de wieg was gelegd om les te geven aan grote groepen kinderen. Eigenlijk had ik, toen ik daarachter kwam, moeten stoppen met de opleiding. Niet gedaan. Gelukkig gaat het op de PABO niet alleen over lesgeven. Het gaat er ook over pedagogiek, over zingen, over Nederlandse literatuur en over tekenen. En die dingen vond ik ontzettend leuk! Vier jaar later heb ik mijn diploma gehaald, en toen ik een paar jaar later op de UvT voor de groep mocht staan, ontdekte ik dat ik toch wel een béétje kon lesgeven.


Op de PABO hadden wij een inspirerende docent Tekenen. Ze was ook streng. Voor een buitelende, blije, post-puberale groep studenten was dat de eerste les best even slikken. Op een heel confronterende manier liet ze mij die eerste paar lessen zien, dat mijn werkstukken niet verrassend of geïnspireerd waren, maar dat ik slechts tekende wat ik verwachtte dat getekend moest worden. Natuurlijk ging het tijdens de lessen ook over materiaalkennis, over technieken, maar daar herinner ik mij niet zoveel meer van. De termen die zijn blijven hangen zijn "uit de vlek" en "vlakvulling". Bij Marja de Jong heb ik mijn mooiste portretten getekend.


Het was natuurlijk de bedoeling dat we tijdens onze stages ook zouden uitvoeren wat we geleerd hadden, maar op de basisscholen die ik heb bezocht werd heel anders gewerkt. Grote vellen papier, alle kleuren in het palet, iedereen tekent hetzelfde. Oh ja, en kleurplaten. Dik vijftien jaar later bezoeken mijn driejarige kinderen de peuterspeelzaal en daar gaat het nog net zo. Als ik langs de lokale scholen rijd zie ik in de klaslokalen ook nog steeds 25 identieke tekeningen naast elkaar hangen. Terwijl kinderen hun eigen ideeën hebben, niet beïnvloed door de sjablonen die overal om ons heen te zien zijn.

Mevrouw De Jong gaf vroeger tekenles in Rotterdam, meende ik me te herinneren. En ik dacht "Yes! Daar stuur ik die van mij ook naar toe!" (Als ze dat leuk vinden, zucht, ik heb me voorgenomen om hen te helpen zich te laten ontwikkelen op gebieden waar hun aanleg naar is, en niet op gebieden waar ik graag ... enzovoort ... ) Helaas. Marja de Jong is naar Finland verhuisd.


Inmiddels willen Puck en Tiny ook lekker tekenen.

In de keuken staat een mandarijnenkistje met jampotten vol potloden, vetkrijt, kleurpotloden, gummen. De puntenslijper is ook erg populair (aaaaargh).

Dus, net als ik destijds geleerd heb, tekenen de kinderen hier aan tafel op een héél klein papiertje. Soms in de vorm van een rondje, als ze dat vragen. En ik ben blij met elke kras, elke stip, elke kleur. Wat op die tekeningen staat komt rechtstreeks uit hun hoofd, hart en handen, niet gebaseerd op welke verwachting dan ook. En ik hoop zó dat het me lukt om, naarmate de tijd vordert, hen te laten zien dat ze op allerlei manieren mogen blijven tekenen, verven, knippen, lijmen, scheuren. Ik hoop zó dat we hier aan tafel creatief kunnen blijven, en dat er altijd héél veel verschillende tekeningen aan het bord zullen hangen.

woensdag 13 juli 2011

Vlaggetje voor babietje

In Rotterdam is een babietje geboren. Gebeurt wel vaker, maar deze is bijzonder. Sinds ik zelf kinderen heb vind ik andere moeders zoooooo dapper hé. Gek is dat. Hoe dan ook, moeder en kind maken het naar omstandigheden goed.



Stofjes van de markt en uit de Stoffenkraam in Sliedrecht.

vrijdag 8 juli 2011

Het is zomer hier in de stad. De zon schijnt, de wind waait, de regen regent. "Mama, ik hoor iets buiten!" "Ja lief, dat is de wind." "Waajom?" Tsja. Dus gaan wij vrolijk dagelijks de pad op, onder andere geïnspireerd door de ideeën uit dit boek.



We lopen op de stoep ("oppe toep"), wij kijken naar kaalgevreten kleine appeltjes ("wie heef' dat dan 'daan mama") en observeren vogels met kuikens ("die is 'e papa, die is 'e mama, en die is 'e kiendje"). Het is erg gezellig en baby B. ligt terwijl wij dat allemaal beleven, vrolijk in zijn karretje en vindt het allemaal best.

Beer en Giraf daarentegen hadden het soms wel zwaar tijdens deze dagelijkse ondernemingen. Vielen op de stoep, lagen in het gras, bleven op een bankje achter. Vandaar dat het tijd werd voor ....



... rugzakken! Jawel! Echte ondernemende fantastische rugzakken! Ik vond een fijn tutorial HIER. Dit rugzakje is echt in een zucht genaaid. Het enige dat ik er zelf nog aan toegevoegd heb is een voering aan de binnenkant, dat staat wel zo netjes. Eerst de hele rugzak naaien en dan achteraf de voering erin. En de meisjes zijn er ZO blij mee! En dat maakt mij ook weer blij. Tadaa! Iedereen gelukkig. Dus, tip: maak deze rugzak en wandel een flink end door je straat/park/tuin/huis/schuur. Je dag zal er flink van opknappen.



De rode ruit komt van Ikea, de groene dierenprint is een gift van mijn naai-juf Petra. Bij diezelfde naai-juf kan je vanaf september trouwens instromen in twee nieuwe groepen, op donderdagavond en op vrijdagochtend. De lessen kosten € 9,50 per keer. Hiervoor krijg je 2 uur professionele begeleiding en daarnaast onder meer het gebruik van naai- en lock-machines, koffie en/of thee en veel gezellighgeid. De groepen bestaan uit maximaal 6 personen.