donderdag 14 juli 2011

Lekker verven


Toen ik 17 was ging ik naar de PABO in Rotterdam. Het bleek al snel dat ik niet in de wieg was gelegd om les te geven aan grote groepen kinderen. Eigenlijk had ik, toen ik daarachter kwam, moeten stoppen met de opleiding. Niet gedaan. Gelukkig gaat het op de PABO niet alleen over lesgeven. Het gaat er ook over pedagogiek, over zingen, over Nederlandse literatuur en over tekenen. En die dingen vond ik ontzettend leuk! Vier jaar later heb ik mijn diploma gehaald, en toen ik een paar jaar later op de UvT voor de groep mocht staan, ontdekte ik dat ik toch wel een béétje kon lesgeven.


Op de PABO hadden wij een inspirerende docent Tekenen. Ze was ook streng. Voor een buitelende, blije, post-puberale groep studenten was dat de eerste les best even slikken. Op een heel confronterende manier liet ze mij die eerste paar lessen zien, dat mijn werkstukken niet verrassend of geïnspireerd waren, maar dat ik slechts tekende wat ik verwachtte dat getekend moest worden. Natuurlijk ging het tijdens de lessen ook over materiaalkennis, over technieken, maar daar herinner ik mij niet zoveel meer van. De termen die zijn blijven hangen zijn "uit de vlek" en "vlakvulling". Bij Marja de Jong heb ik mijn mooiste portretten getekend.


Het was natuurlijk de bedoeling dat we tijdens onze stages ook zouden uitvoeren wat we geleerd hadden, maar op de basisscholen die ik heb bezocht werd heel anders gewerkt. Grote vellen papier, alle kleuren in het palet, iedereen tekent hetzelfde. Oh ja, en kleurplaten. Dik vijftien jaar later bezoeken mijn driejarige kinderen de peuterspeelzaal en daar gaat het nog net zo. Als ik langs de lokale scholen rijd zie ik in de klaslokalen ook nog steeds 25 identieke tekeningen naast elkaar hangen. Terwijl kinderen hun eigen ideeën hebben, niet beïnvloed door de sjablonen die overal om ons heen te zien zijn.

Mevrouw De Jong gaf vroeger tekenles in Rotterdam, meende ik me te herinneren. En ik dacht "Yes! Daar stuur ik die van mij ook naar toe!" (Als ze dat leuk vinden, zucht, ik heb me voorgenomen om hen te helpen zich te laten ontwikkelen op gebieden waar hun aanleg naar is, en niet op gebieden waar ik graag ... enzovoort ... ) Helaas. Marja de Jong is naar Finland verhuisd.


Inmiddels willen Puck en Tiny ook lekker tekenen.

In de keuken staat een mandarijnenkistje met jampotten vol potloden, vetkrijt, kleurpotloden, gummen. De puntenslijper is ook erg populair (aaaaargh).

Dus, net als ik destijds geleerd heb, tekenen de kinderen hier aan tafel op een héél klein papiertje. Soms in de vorm van een rondje, als ze dat vragen. En ik ben blij met elke kras, elke stip, elke kleur. Wat op die tekeningen staat komt rechtstreeks uit hun hoofd, hart en handen, niet gebaseerd op welke verwachting dan ook. En ik hoop zó dat het me lukt om, naarmate de tijd vordert, hen te laten zien dat ze op allerlei manieren mogen blijven tekenen, verven, knippen, lijmen, scheuren. Ik hoop zó dat we hier aan tafel creatief kunnen blijven, en dat er altijd héél veel verschillende tekeningen aan het bord zullen hangen.

1 opmerking:

  1. Ha Mj,

    Er lijkt toch nog altijd meer een juf dan een meester in je te zitten:). Heerlijk zoals je kinderen (en jij) bezig zijn. Ze hebben vast jouw creatieve talent geërfd. Cecile doet het liefst aan bodypaint, minder grappig vindt moeders dat, maar gezien jouw blog moet ik het misschien maar laten gaan ;).

    groetjes Dieuwke

    BeantwoordenVerwijderen