zaterdag 24 november 2012

Spelen


Ze spelen "Kleine Mama". De één roept "Mama, mama" en ik zeg "Ja, hier ben ik?". "Nee, ik bedoel mijn kleine mama". Ze pakken elkaar vast, blonde hoofden dicht bij elkaar.

Hun andere favoriete spel is "Het Nieuwe Meisje". Op weg van school naar huis klemt één van hen zich vast aan een lantaarnpaal. "Hallo", zeg ik, "sta jij hier zomaar aan een lantaarnpaal gekleefd?" Glunderend kind knikt. "Wil je met ons mee naar huis?" Het kind in kwestie pakt mijn hand. "Ik weet niets", zegt ze, "ik ben het nieuwe meisje".

Vroeger speelden we het liefst "Van wie zijn al die blonde kinderen?" maar dat mogen we niet meer van P. Het ging zo. De kinderen allemaal in bad en ik onder de douche. Op een gegeven moment was ik dan zogenaamd helemaal opgegaan in het haren wassen (luid zingen met de ogen dicht, hoofd flink in de shampoo) tot ik een geluidje hoorde - en met een schok in het bad drie blonde kinderen ontdek. "VAN WIE ZIJN AL DIE BLONDE KINDEREN?" Hilariteit alom. Drie uitgestoken vingertjes mijn kant op: "Van jou!!!" "Dat kan niet waar zijn", zei ik resoluut, "joehoe, iemand? U heeft hier drie kindertjes in mijn bad achter gelaten!!! Hallo-o?" Kinderen gillend van de lach in bad.

Te grof, vond P. "Als je hier mee doorgaat moet je later niet verbaasd opkijken als ze denken dat ze geadopteerd zijn". Daar zijn we dus mee gestopt. Misschien kwam het ook een beetje te dichtbij mijn al vier jaar voortdurende verbazing over al dat moois dat ik elke week weer in bad mag stoppen. Misschien moet ik een andere manier vinden om die verwondering eens een plek te gaan geven.

1 opmerking:

  1. hmm, dat moet ik dan misschien ook eens met mijn p bespreken. ik maak ze vaak zo wakker.

    'en dan ligt er hier alweer zo'n leuk kind zomaar in een bed, waar komen ze toch vandaan?'

    veel dank voor de postzegels trouwens, ze maken het helemaal af!

    BeantwoordenVerwijderen